Sondan Bir Önceki Veda Senfonisi

Az önce yaşamak istedim

Sen de fark ettin mi?

Gölgesini kimseyle paylaşmadığı için

Hızla yaşlanan ağaçlara rağmen

Kötü yola düşürülmüş bir elmadan hoşlandım, az önce

Göğsümün çalılığındaki sorunlu bölgeye

Yerleşen güvercin görünümlü mutsuzluğa

Ya sev ya terk et diye bağırdım

Bana faşist dedi, utandım lan!

Bu yalnızlıkta teknik bir arıza var sevgili endişem

Buradan iyi çekmiyor ve karıncalar

Durmaksızın 've' taşıyor bu şiire

Haritada yüzünü sevgilisinin avuçlarıyla yıkayan adamı

Kahverengi göstermişler

Dudakları okunmuyor görüntü kalabalığından

Çocuklardan zehir yapılan çağlarda

Piyano dersi aldığın aşk tanrıları

Ağzını arayan çığlıkların sesini bastırır

Sorun kulaklarında değil madam

Ego mağarasından çıkamayan kalbinde

İşaret parmağını ve yatıştırılmış kelimelerini yanına alıp

Aşka zavallı dizelerle yaklaşanlara doğru koşarken

Topuklarını batırdığın zenci sokakların masraflarını

Dilin uçurumundan düşenler karşılayacak, üzülme

Hem gurbet sağlığa zararlıdır

Fazla uzaklaşma tören yerinden

Işık aşktan da eskidir diye bir söz vardır

ve ışıksız aşk suluboyanın geçmişidir

Üstüne biraz gerçeklik damladığında dağılıverir

Ağlama, gözyaşların parfüm kokuyor

Kahkahalar tarafından

İşgal edilmiş dudaklar... dan-dan-dan

Üç el ateş edildi az önce, duydun mu?

Üç resim eklendi ölü ozanlar albümüne

Üç; asal sayılarca seçilmiş kültürlü bir rakam

Ne tuhaf! Ölüm her iki yandan

Sırtı açıkta kalmış hayatları kıra kıra gelirken

Senin başka uygarlıkların vardı oyalanacak

İçinden hiçbir tren geçmeyen

ve dönüş için rüzgâr bırakmayan yolların

Hani dünya cebindeki mezarlığı gösterip

Üstüne geldiğinde en güvenli yer deyip de kendini sakladığın

Öve öve bitiremediğin o gamze var ya

Yanağımdaki otobüs durağıdır

Toplumsal kaygılarımı şiire oradan bindiriyorum

Daha fazla dayanamayıp

Ticari taksiyle kaçmıştın ticari şiirlere

Ben o günden beri duvarlarla pazarlık yapan

Ressamların fırçasına misafir oluyorum

Saçlarındaki kayalıklara tırmanmıyorum artık

Vıcık vıcık aşkların ustalığını başkalarına bıraktım

Oturma borçlu olduğum bankları arayıp

Dışlanmış müziğe yeniden başladığımı söyledim

Az önce eğitilmiş anlamlar toplanıp sırayla kalbimi kurtardılar

Şehrin damarlarında dolaşan sanal eroinden

Sonsuzluğu hatırlamayı unutmuştum

Ben yokken onu odaya kilitleyip

İşkenceyle konuşturmaya çalışmışlar

Yine de adını vermemiş

Üstüme ay ışığı yağan o muhteşem tepenin

Derin devlete olan inancımız!

Asla sarsılmayacak

Bunu bütün anarşistler bilsin

Bilsinler ki Adolf da insandı(!)

Türkiye'nin bütün Adolf'larını beğeniyorum(!)

Ah! Bu kendinden öteye geçemeyenler

Beni yok sayın maskeli balolarınızda

Yok; kanatları üç hayali harften oluşan kelebek kokteylidir

Rehine sözcükleri kurtarmaya gidiyorum

Yokluğumu Cesare Pavese'nin ruhu dolduracak

Şarkıya dönüşme ihtimali olmayan

Bütün bu afili laflardan sonra

Elmacık kemiğimde Van Gogh resmi gibi duran

Hayal kırıklığımı alçıya alıp

Seni gömleğimin cebinde

Akmış bir kalem olarak hatırlayacağım, affet

Az önce iyi niyetli bir yaprak

Elini kolunu sallaya sallaya

Yanı başından geçen fırtınalara rağmen

Kımıldamadığı için yapraklığından utandı

Ve son kez rüyaların kapısından dönüp

Bir beden büyük aldım vedayı

Seneye de gidersin diye