Sönmeyen İlk Köz
Sönmeyen bir kıvılcım gibi
Zemheri dursun kapıda, varsın kendi buzundan bir duvar örsün
Ayaz kessin dağı, taşı, toprağı
Yüreğimin kökü derininde
Ne donar
Ne üşür
Ne eğilir
Ne de közü söner
Çünkü benim mayamda
Başka bir har, suyumda başka bir ısrar var
Ehmedê Xanî’nin kelamında büyür sabrım
Celadet Ali Bedirxan’ın,
Cegerxwîn’in
Her dizesinde bilenir dilim
Ahmed Arif’in hasretinde
Yanar yüreğim
Ristemê Zal’ın gücü
İbrahim’in cüreti
Mahir’in düşü
Yılmaz’ın selamı ilkemdir benim
Duvarlar çok kalınmış, demirden kapılar kilitliymiş
Karanlık çökmüş, cop inmiş,
Zincir şaklamış
Ne gamı takarım
Ne işkenceyi
Bir gün bu zulüm
Kendi gölgesinde kendi ipinde boğulur
Ben
Ne Evren’i takmışım
Ne Ali Elverdi’yi
Ne Fehmi Altınbilek’i
Ne de Esat Oktay Yıldıran’ı
Ben halkım
Kilitlenen kapıların
Ardında bile
Sönmeyen közle dopdoluyum
Çünkü devrim heyecanı var içimde
Ne zincir tutar bu nefesi, ne de pranga
Sönmeyen bir kıvılcım gibi
İçimde yanar
O ilk közüm
O dipdiri umudum
O devrim heyecanım
Zemherinin ayazı dağı taşı delse de
Sabahın ilk ışığı çatlaklardan sızar
Bizim toprağımızda tohum
Kış altından
Haber verir baharı
Bir avuç külün içinde
Kızıl sabah olur bizde
Çünkü sevdamızla güneşi mühürledik biz
Öte yanda şehrin tam kalbinde cezaevi, içinde hücre
Dışarıda bir hayat akar, gürültülü ve hızlı
Metris’in kapısında durur zaman
Bir anda
Demir parmaklıkların gölgesi
Çok ağır, çok gizli
Aynı gökyüzüne bakarken
Bulutlar özgürce geçer, ne sınır tanır ne de kilit
Uzakta bir ilçe duruyor, adı Silivri, ufku sisli, puslu
Silivri’nin zindanlarında yankılanır sessizlik
Her adımda
Her voltada biraz hasret
Biraz da bekleyiş var
Sözümüz karanlığın alnına çakılı
Kapanan her kapı yeni bir yol açar bize
Susmayan her ses bir sonrakine devreder kızıl bayrağı
Bu yolda geriye dönüş yok
Bizde ileriye yürüyen
Bir ömür var
Varsın zemheri dışarıda kendi yorgunluğunu Sayıklasın
Dışarıda
Ayaz kesse de toprağı
Huyumuzdan, suyumuzdandır
İyi biline
Zaroğlu Rüstem’i, Ehmedê Xanî’yi
Cegerxwîn’i, Ahmed Arif’i
Yılmaz Güney'i
İbrahim’i, Mahir’i, Deniz’i andık, hep anacığız
Diyarbakır’da kış ağır geçmişse de
Partizanların dilinden
Hücrelerde
Türkülerle yankılanmış
Kemal’in düğümleri kıran gülüşünde
Umut yeşermiş
Hayri’nin kaleminden
Bir koca tarih yazılmış
Akif’in duruşu da
Göğü sarsmış
Ne Evren’i takmışız
Ne Fehmi Altınbilek’i
Ne de Esat Oktay Yıldıran’ı
Kilitlenen kapıların ardında bile
Çok umut var yüreğimizde
İçimizdeki devrim heyecanını köz bağladı
Ne zincir tutar bu nefesi ne de pranga, ne de idam fermanı
Mehmet Çobanğlu
21.11.2026
İstanbul
Künye · No. 365415
- Eser
- Sönmeyen İlk Köz
- Şair
- Mehmet Çobanoğlu
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme