Sonrasız Akşamlar
Bahar sancısı zamanlardan,
açılın bulutlar !
Yüreğimin bayırlarından sürü sürü inerken ağrılı anılar,
besbelli gün yavaşlamış,
bomboş caddeler tipiye bırakmış sesini.
Aşk, ölgün bestelerde ince kıvılcım;
Mayıs’tan bir pazar sabahına uyanmak isterim
parça parça yalnızlığımdan.
Gülümsemelerin yeniden uğradığı aydınlığa,
ışığım çoğalacak.
Kimsesiz aynalarda uzayan güneş...
Ki,
yollarda susuz masallar şarkılar söylerken
yankısına kaç çocuk gökyüzü çizecek?Hüzün, gün gün yer açacak güllere.
Ah, görünmeye başladı Eylül’ün yarın izleri !
Düştüm ben,
Sevinçler de döndü usulca
yeniden yürüdü topraklarda adımları.
Bu şehir,
bir yerinde mutlaka saklamış özgürlüğü.
Yoksul coğrafyada yeşeriyor yaşayan şiirler.
Oysa anlatsaydı suskun sevgiler cenneti,
Çoktan kurardık insanın içindeki baharı.
Ama döndüler birden
kırlangıçlar gibi mevsimler.
Neden karanlık olayım,
Gölgelerimden doğan duvarlara
beyaz karanfiller açacağım.
Az önce sonrasız akşamlara ilkbahar oldum,
sürgün şairler gibi.
Şimdi satırlarımın sahibi;yüzler,
gözlerinde sabahı taşıyan.
Baktım.
Onardık ya bir serçenin günahsız
kanatlarını.
Astım geceyi.