Sonsuz Aşka

özlemini yazıyorum şimdi satırlara

yokluğunda yanan bir ağıt

gözyaşlarını asıyor duvarlara.

bu günde yoklugunu içtim

bulutların dudaklarından.

bu günde gözlerini araladım

zifiri karanlıklardan

şimdi istanbuldayım

koskoca şehir ve yokluğun.

üşüyorum içten içe bilmiyorsun,

sen olsaydın yanımda

üşütürmüydü beni sıcak soluğun?

uçurumun kenarın da açmış

sevda çiçekleri gibiyiz

imkansızlığın içinde

umudu yaşatan iki aşk neferiyiz

aldırma sen karanlığa

boyun eğme yalnızlığa

ben seni,

güneşi bekleyen çiçekler gibi

yağmuru dilenen toprak gibi

içimde seviyorum.