Sonsuz Nakarat

Gecenin gündüze en yakın olduğu o an,

Kulağıma sevdiğin şarkının nakaratı düştü.

Sokak lambasının en uzak köşesinde

Sensizliğin nakaratını dinliyordum.

Bir gülüş doğuyordu zihnimde gündüz gibi

Sonra bir damla düşüyordu gecenin karanlığına.

Sessiz sokağının, sensiz köşesinde sana dair

Yenilmiş benliğimin yalnızlığına küfrediyordum.

Gündüze varmakta zorlanıyordu sanki gece,

Sanki şarkı hiç bitmeyecek gibi en derinlere indiriyordu beni.

Bitmeyen bir sessizlik, sonsuz kere hüzün…

Ölüm gibi bir yok oluş sarıyordu tüm benliğimi!

Bütün bir gece senin sokağında,

Seni var eden şarkıyı değil,

Aslında kendi yok oluşumu dinliyormuşum…

Gelirken yeni bir hayat getirdin,

Gidişin ölümü aratmadı…