Sonsuzluğumun Önü

sonsuzluğumun önünü kapadı

güzelliğin

yüzüm tuluât

kalbim tragedya

hayat oyun değil ama

çocukken üşümezdim

meğer üşümeyi öğrenmemişim

seninle sende ve senden öğrendim...

çıplandı ilk soğuklarla sokaklar

evlerin gözleri yumuk yumuk

içime kapanığım

bu gidişin değil

hiç gelmeyişin

saçlarınla oynamayı seviyorum

karmakarışığım

mor dağları kanıksardım

alışabilmek için

bir gün uzaklardan geleceğin gibi

uzaklara gidebileceğine de...

manzaralara bakarak yorulmam hiç

hele bir de karda bir serçe ölmemişse

ıslak ot kokularına kanmadım o kadar zaman

saçlarını özleyene kadar

uyumak istiyorum

beni rüyalarıma terk et...