Sonu Gelmeyen Şiiri - Yunus Özkan

''Sonu olmayan bir yalan bul kendine ,

işte ondan sonra kimse kandıramaz seni ! ''

Parmağımdan yüzüğünü bir de aklımdan gülüşünü hiç çıkaramadım...

Arşı aşıp gelen nefesinde soluklandım !

Tarifsiz bir duygu ile hep yoklandım...

Bende gördükleri savrulan küllerimdi ,

Belki de seyretmekti hevesleri...

Yaşadıklarını zannettikleri boşluktaki cümlelerdi...

Karaladım belli belirsiz !

Yaralandım, yaraladın nedensiz...

Avuçlarımı kanatan imkansızı istemek !

İstedikleri sadece geçici heves...

Yollar ahh yollar uzun uzadıya serilse şimdi...

Tarifsiz beklentiler yok mu olacak sanki !

Sonu gelmeyen aşkı yaşamak kimi mutlu etti ?

Dünya küçük dedikleri hangi yalanın kulpu ki ?

Ellerinde şekillenen çaresizliğim !

Kimin yüzüne baksam sensizim...

İnandığın ne varsa benim !

Şimdi söyle sevdiğim, kime inandın da sensizim ...