Sönük Bir Deniz Feneri

hüzün bir evdir

içinde senden başka kimsenin oturmadığı

perdeleri kara

pencerelerde umutsuzluk atlası

yalnızlık bir iskele

sefer dışı bırakılmış sevinçler

el değmeyen

aynı dalgalarla aşınan taşlar gibi

yüzümde hayatın küskünlüğü

sönük bir deniz feneri sanki

aşk bir gönül işi

ömür yetmiyor tamamlamaya

yarım seyrettiğim filmler

keşke aklımdaki mutlu sonla

perdelenseler

bir adam ölüyordu çıktığımda

hüzün sessiz bir alkış

Içten içe oynadığımız mutluluk oyunlarına

kırdığım kalbime bir gül atan olsa

eğileceğim dizlerime kadar

ama işte

gemiler uzaktan geçiyor

taşlarda dalgalar

yüzüm küskün

yalnızlık

sönük bir deniz feneri sanki