Sosyobiyografik

Sessizliğe başından beri sevdalı

Ağaçlar koynuna öğlen güneşini alırken

Ayağının altında oynaşan böceklerle arkadaş...

Irmak sesli bir kır müziği sanıyor çocukluğunu

İşlek kent duraklarında üşümeye alışmamış

Ölmeyi hiç düşünmedi

İlkyazsız duramadı anılarında

Uyumayı düşünmeden uyudu

Sorsanız kendi bile anımsamaz kendi adını

Ama bundan hiç rahatsız olmadı...

Gözlüğü köy kahvelerinde ortak

Yılda bir kez gazete kenarına kışlığını yazarken

Aldı kapağı kırık kalemi

Bodur bir ağaç dalı gibi parmaklarına...

Oğlunu beş yıldır görmedi

Kızı iki çocuk büyütüyor

Bakkaldan ucuz çikolata

Pazardan plastik oyuncaklar aldı

torunlarına

Isimleri öykülerini yok edenlerden olmadı tabii

Öyküsü tüm isimlere uydu ama...