Soy Ağacı

bülbülün çilesi dilindendir

içtiği su kezzapsa eğer

düşündümde sonraları

lal oluşum bundanmış meğer

her mevsim başka yöne savruluyorum

serzenişlerim isyan dokuyor

hazan yapraklarına sarılarak

hep sen gittin vefasız

bu karanlık odadan

kapının tokmağını gıcırdatarak

şimdi bilirim seninde için rahat değil

boğazında düğümlenen hıçkırık benim

kulaklarında sesimin buruk tınısı

göğsüne kışlara gebe kalan

kırağı düşmüş saçlarımın telleri eser

dudaklarında özlemimin ateşi,nefesini keser

ayazlar vursa,yıldırımlar düşse de soy ağacımıza

gözlerim ve kalbim

körelmiş sevdamızı bilemekle meşgul hala

yeniden tutar bendeki bu sadakatla

aşka çaldığım kutsal maya

yaşlansa da dev çınar,terketmem soy ağacını

kemirmesin kurt diye besler,veririm ben ilacını