Söyle Kim Kırdı Seni

hep kaçar olduk

gırla harcanan zaman yazık

edilmemiş dualara

vakti gelince ihtiyaç duyan ihtiyar gibi

sımsıkı kolçağından tutulan koltuk

köşesine çekilen boksörler gibi kan ter içinde

saklanmaktan yakalanamayan çocuk oyunları oynuyoruz

kaderden arda kalan külleri savuran rüzgara

kapılıp giden kuşlar kadar özgürlüğü ruhunda

hissetmek öyle zor ki

anlaşılan her cümlenin arkasından bir anlam çıkarmaya çalışan

kuşku dolu sohbetlere katık edercesine

dostunun en büyük düşmanı olan gölgene

savaş açarken sırtından vurulan sen değil miydin?

söyle hadi

kim kırdı seni...