Soyum Asalet

gece kehanet en derin felaket

yar diyene bıçak bilenir

burası kanlı bir mağbet

aşkın balayısı kömür gözlere emenat

geceyim korkuyum soyluyum

soyum asalet

gölgeler mezar kazar

eli kalem tutan sessizce ağlar

toprak içlenir her rüzgarda heveslenir

güneşin ölüsünü gecemden öte kim gördü?

ve sessizce gömüldü hünkarım

soyum asalet