Söz Ve Göz

Aslında yalanı bilmez yürek

Söz tam ortasından çıkar eğrisiz

Ne doğrular saklanabilir, ne söylenmemişler

Birer kirli ses örtülür üstüne

Bütün çaba nafile

Gitmez kendini kandırmaktan öte

Sözle birlikte doğmuş susmak

Biri susunca diğeri konuşmaya başlayan

Aynı karında doğrucu ikizler

Bir gariptir insan

Sanır ki söylemek istemediğini susmak gizler

Karası, mavisi, yeşili, elası

Şiirlere mısra olan şu gözler

Kapanınca hülyalara aşina

Açınca derinlere iner alabildiğine

Gerçeği hiç kaçırmaz, daima gözler

Biri görmezse diğeri görsün diyedir ikiliği

Kirpiklerin dilinden sadece onlar anlar

Dedim ya insan gariptir

Neden sever kendini kandırmayı, bilinmez

Oysa kaçmaz yürekte gezinen yalanlar

Kim yalanı öğretebilir gözlere, söyletebilir

Bir Allah'ın kulu olamaz

Ya sıcaklık bulur baktığı yerde ya soğukluk

Ya da doğrular vardır, yüreğin gizleyemediği

Hiçbir şey gözlerin gözlerinden kaçamaz...