Su Dök Gözlerinle,Üzerime Anne

dokun!anne

aşkın dili/yüreğime

güneşe ak/karanlığa karanlık yüzüme

sokak lambalarının gölgesi düşer

kara şehir gibi karm/aşık saçlarıma

ve u/mutsuzluk tünedikçe

tellerimi yolar

hayatın paslı/içsiz tarağı

ve yine de çözemez

kaderin sardığı,elemli yumağı

işte bu yüzden canım çok acıyor anne

oysa

çocukluğumdaki gibi

yumuşak ellerinle

ör/sen saçlarımı

o zaman

direnirim ölümüne.

ruh arınırken kirinden

günahlar çekilir masumiyetime

çırılçıplak kalmış kadınlığıma

mutluluğu giydir anne..

yüzümün soğukluğunda

marmaranın ıslaklığı

içimi titretir

ot biten kırlar

küstürmüş papatyalarımı

bahar gelmiş memleketime

bitmez kışlar,beni tüketir

beton avlunun

toprak saksısında

unutulmuş bir menekşeyim

ateşin külünden

yeniden doğar mı aşk

su dök gözlerinle,üzerime anne

son kez_yeşereyim