Şubat Kanamaları
Şehri terk ediyor içimin yarım kalmış umutları
alnına kırgınlıklar bırakıyorum haksızlığın..
İçim acıyor gülmeye çabaladıkça
deliler gibi dudağımı ısırıyorum
kitapları yırtıyorum yarım kalan okumalarımla
şehri terk ediyor içimin neşeli satırları.
Dudağımda şubat kanamaları
güneşe meydan okuyan mevsimlerin uçurumundayım.
Yorgun yolculuklarımın gölgesinde
şiirler sundum alıp başımı gidişlerime
yasaklanmış sözlerimi linç ediyor düşüncelerim
isyanımın yaşlanmış sabahına uyanıyorum...
Üşüyor tebessüm etme provalarında ruhum
üşüyor rüzgara esir yapraklar kadar tenim.
Nedenler arıyorum savrulmamak için kalabalıklarda
parçalanmış hayatlardan resimler topluyorum.
siyahı emiyorum gecenin göğüslerinden
hiçbir dayanağı yok karanfil kokulu firarımın...
İncinmiş bir şiirim şairin saklı odalarında
sahipsiz tüm ağıtları kendime besteliyorum.
Nedensizce susuyorum aklımın kıyılarında
soğuk sokakların çıkmazıyım
mezar buğusu gözlerimle
sağanak yağmur gibi kendimi işgale yelteniyorum.