Sükût-u Vaveyla

Yalnızlık;

Kalbimin baş köşesinde yer edinmiş

Milyonlarca nefes arasında tek can kalmaya yeminli

Evet yalnız değilim belki de

Kendim sadece kendimleyim

En iyi dost bildiğim kendime sığ/ın/mışım

Gidiş kendime, dönüş kendime

Kendim yine kendimle

Saki, sen söyle.!

Ne zamana kadar bu yalnızlık?

Ben yük doluyum acı, kin, nefret

Peki etten bedene sığar mı bu?

Hak mı bu sence?

Evet çokta yalnız değilim aslında

Lâkin çokça kalabalıkta değilim

Dışım her ne kadar sükût olsa da

İçim limanı yakmış bir gemi

Bu nasıl bir vaveyla tut sesimi,

Çığlıklarım bu şehri yerle bir edecek sanki.!

Ben sessizlikte, sensizlikle yanarken

Acı, kin, nefret diner mi kalbim de sence?

Sensizlik, sessizce...