Sulu Gözlü Yoldaş

...soğuklarla baş edemeyen saçların

dumanlı dudaklarına selam çakar gibi alnında

cebinde taşıdığın matbaa kokulu umudunu

kıskanırken ilk gençliğim :

"olacak" derdin "olacak"..."

"göğe bak anlarsın

bulutlar bir Nâzım için geçmedi böyle

pespembe bir sabahın ağzında üşüdük ya birlikte

ellerime tutuşturduğun şiirini kaç kere yüreğime ısladım

ufaklık

sen öyle dünya meydanında griye tutkun

ben grinin içinde dünyayı senin rengine boyuyorum...

çocuklar gibi devrimci olur musun sulu gözlü yoldaş

seni sırf yüreğime sunduğun sözcüklerle bırakamam

bir kez...

ödünç heyecanını terbiye ettiğin tarihe tutunmayı

kitap sayfalarını didiklenmeye bırakmadan

sesine sarılmakta bul...

göğsünü açıp her gece böyle

annesizlik kabuslarının o bitmeyen dönemecinde

ağlamalarının ortasından çıkar gülüşümüzü ortaya

ben hep dönüşsüz son gidişim sandığın

daldığım o korktuğun sokaklarımda

sen kalabalığına gürültüsüne sığındığın ana caddelerinde

ama nasılsa tek yürek atıyormuş işte ikimizde de

sulu gözlü yoldaş

birimizden biri uykusundan olacak illa ki

birimizden biri yokta yoklukta

işte ocakta

ama hepimiz aynı umutta"...

"akşam sarısı derdin

özlem bu

bizimle birlikte gelmiş

veremli bir öksürükle yağmur

yıkamasa ağrılarımızı

götürmez üşümemizi sabaha"...

"sulu gözlü yoldaş

akşam yollarında karanlığa sarılmaya talip

kızma

aklı yetmiyor zamana yine belki ama

acıdan mahçup bakışlarına samimilikte meşhur

başka iklimlere de anlatıyor seni nasıl çocukça sevdiğini

hem korkulu sokaklarında gezmeyi seviyor da artık

sesler ve kokular topluyor sana dair

senin uğrunda bir tarih bıraktığın

mutluluğunun adına"...

anısına ...saygıyla...coşkuyla...