Süreksizliğin Limiti Sıfıra Gider

Unuttuklarımı hatırlamak isteyişimden

puslu pencerelere benzedi gözlerim;

"mavi bir gökyüzü olur gülüşün"

dediğimde nerde

şimdi nerdeyim?

Yaram vardı

ve hemen yanına iliştirdiğim sözcükler

ışık istiyordu yalnızlığım, seni buldum

sonrasında karardı dizeler...

Kaybolup gittin

usul usul

bir kandil gibi eriyen

...söndüm

daha şiirim bitmeden!

Şimdi her şey acımasız ve zalim

çekip gidenlerin dönmeyişleri kesintisiz.

Sen de yok ettin

gözlerindeki usul şefkati,

koca bir barbarlık girdi aramıza

yine de

iyi bakarım kendime...

Gündeliğin çığlıkları,

vahşetin sözcükleri,

can çekişmenin gramerini yazıyorum!

Varlığımın kıstırıldığı tamlamalar;

belirtili / belirtisiz.

Tedavüldeki hiç bir sıfatla

yanyana yakışmıyor ismim.

Zamir niyetine,

gecenin küllüğünde sarkan bir hüzünüm.

Varoluş ve tükenişin

...hem de ayrılığın ta içinden!

Tutunabildiğim yalnızca gülüşün

ve göğündeymişim hissi uyandıran

yanakların...

Sen ve Şiir arasındaki duvarda

gömülü kaldım,

bilsen

kaç imgeyi birden öldürdün bende!

İndi mi göğsüne merhamet

ki

bir zamanlar içinden geçtiğim

artık gurbet!

gördün / bildin

mahsur kaldım / yine de vurdun!

Bilmezsin,

kaç beni birden

öldürdün bende!