Sürgün

Yaşıyorken can verilir mi?

Peki ya ölü hiç dirilir mi topraktan?

Ben

Ne ölüydüm, ne de diri...

Gözyaşım kendini tazeliyor gün gün

Pınarlarımda demlenip akıyor,

Tuz kokan yaralarım,

Kanıyor...

Umudum, yarınlara elini uzatmış bir çocuk gibi

Gözleri parlıyor.

Annesizmiş gibi

Ağlıyor,

Süte hasret gibi...

İştahlı bir yalnızlık salonumun tam ortasında

Perdeler karanlığı seriveriyor koridoruma...

Kapı, bozuk bir keman yayı gibi

Gıcırtılı.

Nefesim

Karlı bir yolu açmaya çalışır gibi

Göğsümle mücadelede...

Ellerim

Ellerim hiç bu kadar susuzluk görmemişti,

Tıpkı bir çöl gibi...

Saçlarımda kıvrımlarım,

Sönüveriyor isli bir bulutun neminde.

Sarılığında güneş,

Sönüveriyor...

Kokum,

Boynuma hapsolmuş,

Sana firar etmek ister gibi...

Gün sayıyor...

Ve sen

Çıka geldin bir anda...

Yemyeşil umutlarımın toprağı oluverdin...

Filizlendim.

İçinde ısındığım dört duvarım,

Üzerime kitle düşlerini,

Umutlarından kırıntı bırak

Ben bununla da doyarım.

Bakma bana öyle yeşil,

Ne anlamlar yüklemişim ben gözlerine,

Bakma bana öyle babam gibi,

Hüzünlü bir filme

Ziyan etme

O gözlerindeki hareleri...

Ölümün kucağından kaçıp sana geldim

Yüreğine tanrı misafiri alıyormuşsun...

Yerleşmeye geldim...

Yaramı sarmalarken sen,

Nefes aldıkça çiçeklendim.

Bir kelebek doğdu evimin sol odacığında.

Güneş sızıverdi tenime,

Sen su oldun çöllerime...

Su oldun tenime...

Gitme...

(sarıkız)