Şûrîde

"Bir kalbe şiir olmak"

Gitarın sesi hüzün çalıyor akorttan

Göğsümün viran sokakların ahengine

Bir serçe cıvıltısı eşliķ ediyor makama

Hüznün sessizliğine nağme beste çalıyor

Üşüyünce dudaklarımda senli sözcükler

Viktor’un şiiri düşüyor aklıma

"Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?"

Esip geçiyor rüzgârla yağmurlar

Sensizliğin çığ gibi çökünce içime

Uykusuzluğun perdesini aralıyorum

Yüreğimin kıyılarına vurdukça adın

Sonra kayboluyorum Fars sokaklarında

Musalla taşında umutlarımı görünce

İrkiliyor sağ omuzundaki melekler

Sensizliğin yazılınca yazgıma

Kayboldukça

Aşkın şarabi kızıl sarhoşluğunda

Mevlânâ sözü düşüyor aklıma

"Ey Gönül! Şimdi sorarım sana

hangi Âşk daha büyüktür.

Anlatılarak dile düşen mi, anlatılmayıp yürek deşen mi?"

Aşk makamında ”sus”la başlıyor tüm iç yanışlar."

Aşkı kaleme getirmeyen Züleyha

Ben hangi kelâma aşkı saf tutabilirim

Gün, her günüm gönül sana şeyda sevgili

Öyle ıssızım köhne bir şehir gibi

Saatler zamana ses tanımıyor hiç bir vakit

tan ağardıkça gözlerime

Umuda yolculuk hayal perdesini aralıyorum

Gaybtan bir ses beyin hücrelerime yankılanır

"Sevseydi gider miydi?"

Reva mı geceyi üstüme örtmek sevgili