Şurimşine

Ey sevgili

çorak yüzüme soğuk rüzgârlar vurur

çürürüm geceden sabaha kokunu saramadığım

çayım şekersiz karışır güne, her kelâma

bak bakire aşk ölüyor çehremden ey yüzüm

Hayatın dini imanı yok bilirsin

gel otur "Kün" savurduğum acılarıma

güneşten önce yıldızların altında

sevda yumağı sar, doğur beni gözlerinde

omuz verdiğim gölgende yaşat nefesimi

Kozasında çürüyen kelebekler

ağulu yanımdan kanatlanır melekler

sana getirir tomurcuk düşlerimi

eksilmesin berimden dil-beri gönlün

bir tutam reyhan kokusuyla öp beni

Ki aykırıydı dilimdeki ibadetler

göğsümün kafesinde tükettirdim sözcükleri

ki ben zozan dağların soğuk rüzgârıyım yokluğun ağır iklimler getirir avuçlarıma

bil ki Züleyha’nın içindeki çaresizliğiyim

Karanfiller yeşerir göğüs çeperimde

anlıyorsan beni Yusuf’i aşk kelâmıyım

duyarsan eğer sesimi sır astığım yüreğin köşesindeyim sevgili