Sus!

Sus ki tanıyamasın kimse seni

Ne sesini ne de benliğini,

Öyle derinden ağla ki,

Öyle içten olsun ki gözyaşların;

Duyguların bir sel olsun aksın yüreğine..

İşte o zaman anlasın susmanın en büyük haykırış oldugunu,

Bırak anlasın onu onunla değil sadece onsuzluğuyla sevdigini..

O olmasın artık yanında çünkü o olursa seninle yine üşürsün,

Yakıcı gün güneşin değil de Everest'ten seni boşluğa bırakan buz gibi bir nefesle kalırsın ansızın..

O olmasın yanında çünkü o seni böyle yetiştirdi..

Malum bir sevdadan kalan sahipsiz bir senlik bıraktı ardından..