Sus Artık

Efkârın zekatında, yalnızlık hanedanım

Dünü gömdüm, yarınları koydum avuçlarıma

Ben bedel, takaslı sevdan var ya

İşte o sana yeter, sus artık!.

Galebe çalar hüzün, ayna olur bakışa

Sevdanın sıratında heceler acıtır

Nasıl birşeydir birileri yitirirken sevincini

Yas tutmayan kına yakar ya, kenardan

Öylesin işte, sus artık!.

Tersine akan su renksizliğine meydan okur

Ak ile kara arasında acını ağırlarken

Sesini sessizliğine bağışlamıştım, ufalanan lokmalarda

Hangi devranda sakladın gözlerinin haykırışını

Sanki ayaklar emanet, yürümeye takatsızım

Dil, usturadan keskin; sus artık!