Susarım Arada
Bir gün anlarsın belki sustuğum sözleri,
Kalbimde sakladığım o yarım hevesleri.
Kırılmadım sandın ama içimde koptu ne varsa;
Ben yine gülerim, yeter ki sen bakma arkana.
Kaderin oyununa alıştım çoktan,
Seninle başlayan, bensiz devam eden yollardan...
Dönmesen de olur, ben alışırım zamana,
Kalbim ağır ama yürürüm kendi yarama.
Kimse bilmez içimde kopan fırtınaları,
Senin adın geçse bile susarım arada.
Bir iz bıraktın bende, silinmez kolay kolay,
Ama öğrendim artık; herkesin kendi yolunda bir pay.
Bir fotoğraf gibi durur aklımda gülüşün,
Ben unuturum elbet, yeter ki sen yorulma.
Kırılmasın diye kalbin, geri durdum çoğu zaman,
Sen bilmezsin ama ben çoktan vedalaştım içimden.
Belki de böyle olmalıydı yarım kalan hikâyeler,
Tamamlanmaz bazen, sadece iz bırakır gider.
Ben tutunmam artık, rüzgâr nereye savurursa;
Seninle başlayan masal, bende sessizce biter.
Ben susarım...
Zaman konuşur sonunda.