Suskun

yalnızlığı kucaklıyorken suskunluk

bekleyiş.. işte öylesine deli bir yağmur

zaman rüzgara değiyor, rüzgar suya

suda kırılan ışık oluyor zaman

ve saplayarak göğsüne bütün aynalarını

paramparça bir suret oluyor

yangınından külüne dönüyorken anılar

buğulu bir soluk olup kuşatıyor yolları

kum taneleri gibi üşüyüp düşüyor sözcükler

dağılıyor, seviç de öyleydi, keder de

ve hüzün bulutsu sesimdi benim

uçurum suretlerinde parçalanan gölge

anlamını yitiriyor bütün öpüşler, renkler kül oluyor

ve belleksizlik olup çıkıyor bekleyiş

hoşgörü olan ne varsa yaşadığımız, ömrümüz diye

yalnızlık oluyor, kocaman gözleriyle geceyi kemiren

bir dağ suskunluğu dolaşıyor kanımda

dudağımda ki ıslıksa yorgun ve yaralıdır

ırmaklar gibi çatallaşıyorsa da göğsümde çığlık, dalgınlaşıyor

kanımda, dağ suskunluğu var yalnızca

suskunluk diyorum, suskunluk-

da, bir dil, bir anlatıcıdır oysa

İnsan'ın da olsa, Doğa'nın da

M.H

aralık-2oo9