Suskun Kalplerin Bekleştiği Han

Uzak diyarlardan gelen bir kervan

Son durağında sönük kandiller

Suskun kalplerin bekleştiği han

Yorgun kervancı yorgun develer

Kervanın ortasında bir taht-ı revan

Siyah inci bir kolyesiyle tüller ardında

Mağrur bakışlı bir kız belki de sultan

İniyor gökten yere tâcı başında

Bir genç atılıp önüne civan mı civan

Eğilip Isfahan halısını seriyor yere

Narin bilekleri sultanın kıvrılırken o an

Kaldırıp başını bakmıyor bile

Ateşler yanıyor kesif bir duman

İniyor gözlere bir perde gibi

Okçular sarıyor etrafı heman

Bir cellat geçiyor elinde ipi

Başlar öne eğik geçmiyor zaman

Suskun sipahilerin atları bile

Sultan geçiyor han kapısından

Baş eğiyor kapının kanatları bile