Suskunluk Çarpışması 2

Gözlerinin renginden

Süvari kahvesi koymuştum sana

Şekerini az, sabrımı çok.

Soğudu,

Kahve de

Biz de…

*

Sen “geçer” demiştin bir ara,

Öyle kolay söyledin ki

O kelimenin içinde,

Bir ömür bekledim ben.

Geçmedi…

Geçmeyecek!

*

Zaman değildi,

Geçen bizdik birbirimizden

Ve… bu sonsuz… başsız evrenden!

Fark etmeden;

Fark etmeyi de erteleyerek…

*

Mutfakta bir tabak kırıldı geçen gün,

Durup dururken…

Parçalarını toplarken,

Aklıma düştün.

Ne tuhaf, dedim,

İnsan en çok sessiz kırılıyor,

Büyüdükçe…

Bağırmak yerine sessiz kalıyor...

Eskiden dayanamadıklarına,

Çıldırdıklarına… Haykırdıklarına...

Sen vaktiyle hiç duymadın, o sesi.

*

Zaten,

Bizim aramızda kırılanların

Sesi yoktu ki!

*

Bir gün aynaya baktım,

Kendime değil;

Sana benzemeyen birine rastladım.

O an anladım!

Sevmek;

Biraz da kendinden vazgeçmekmiş…

Ama galiba ben,

Fazla vazgeçmişim benliğimden.

*

Anlıyorum ki

Senden çok,

Kendimi kaybetmişim…

*

Bir de şu var!

İtiraf etmeliyim:

Ben seni,

Umduğum gibi değil,

Olduğun gibi sevdim.

O yüzden;

En çok ben yanıldım,

En çok ben yandım…

*

Senin suçun yok belki,

Ya da var!

Ama ben artık hesap tutmuyorum.

Çünkü bazı duygular vardır,

Deftere yazılmaz…

Göğse kazınır;

Ve silinmez…

*

Bu da öyleydi!

Ve şimdi soruyorlar:

“Ne oldu size?”

Gülüyorum biraz!

Katıla katıla değil,

Buruk bir tebessümle!

*

Diyorum ki:

‘’Kahve soğudu sadece…’’

Sonra kırk yıllık hatırı düşüyor aklıma…

Ve

Kahvenin içinde

Yavaş yavaş biten biz.

*

Biz birbirimizi terk etmedik;

‘’Kahve soğudu sadece…’’

Biz, hatırını önemsemedik.

*

Bursa, 14 Nisan 2026

Ali Asafoğulları