Sustum

Sözcüklerine bağladım tebessümü

Yürünesi yollar kapanası olduğunda

Kanadı yitik turnalar gördüm rüyamda

Sustum

Zayii oldum

Ellerimi cebime koydum

Hüzün bulaştı parmaklarıma

Susuşum sözümü esirgemekten değil

Sana değen sözleri çoktan yitirdim

Dudağım avare

Dilim perişan

Aklım ermiyor ki

Sustuğumu bileyim

Kalbim ayılmıyor ki sana hitap edeyim

Kelimelerin sıcağı kaçmış

Hece hece küllenmişler

Sükut lehçesinde aç susuz bir mülteciyim şimdi

Nedensiz değil sevgim

Bitecek gibi de değil

Ben sende huzuru sevdim

Hüznü

Suskunluğu

Cümle kurmayı

Bazende kuramamayı

Sonra ağlamayı sessizce

Gülmeyi nedensizce

Özlemle beklemeyi çaresizce

Bir köşeye pusup içime bile sustum

Kimse duymasın iç sesimi diye

Korktum

Yüreğimin yetiştiği heşeyi sende sevdim

Seni sevdim

Vee

Yine sustum...