Sustur Ölümü Mira(son Masal Yarım Kalmasın)

Uyan Mira

yine ay'ın gölgesinde ya uykuya daldın

yahut yunusların peşine takıldın.

Geceyi giyindim bak,

dökülüyor eteklerimden yerlere matem

hiç bu kadar kararmamıştı gece, üstelik yağmur yağıyor

ışığını istiyorum.

Yeniden açelyaları görebilir miyim sence

yaşlı bir çınar ağacının gölgesinde uyuyabilir miyim

poyraza verebilir miyim yüzümü

deniz kenarında hani hiç kimsenin olmadığı bir vakitte

dans edebilir miyim onunla

karanfil kokuları dolanır mı saçlarıma

baharı karşılayabilir miyim...Ne kadar zamanım var

yok...İstemiyorum söyleme.

Sustur ölümü Mira

Çocukluğum ağlıyor,

çıkmaz sokaktaki evde, parmaklıklar ardındaki pencereden

esaretine haykırıyor.

Apolet gibi taşıdığım gençliğim

yaşanmamışlıklardan dikilmiş bir gömleğin kolunda işaretti.

Umutlarım,

hayallerim

düşlerim

siyah bir atın terkisinde rüzgarla yarışırken

acıları dinsin diye şakağına sıkılan bir kurşunla bitti

ve ne varsa gitti Mira...Gitti.

Sevmiyorum Beydağını

önce babamı sonra düşlerimi ç/aldı

yarım kaldı dudağımda her masalım.

Biliyor musun?

İstanbul'da hiç dans etmedim sevdiğim adamla

mezuniyet gecelerinde ettiğim dansları saymıyorum

onların hepsi çocukça oyunlardan ibaret

ve sevgiden eksikti.

Dağıldım Mira

dinlemeseydim bu gece Elfida'yı

ölümü anımsamayacaktım

kendi ağıdımı dilime dolamayacaktım.

Yak bütün yıldızları Mira,

gözlerime bırak parıltılarını...Şehir aydınlansın

sustur ölümü.

Aşk'sa son masalın adı

Yarım kalmasın.