Süveyda
Bitik düşlerden uyandım sana
Solmuş çiçeklerimin tek isteğiydin sen
Canlı canlı akan irem kenarında
Otururken geldin asilce karşıma
Senin ellerindeydi çiçeklerim
Beyaz gül olan...
Çok yakışmıştı sana süveyda.
Baştan aşağı gök yüzünden giyinmiş
Boydan boya gül gibiydin karşımda
İnce, naif bir ruh gibi
Suya bıraktın çiçekleri
Belki düşünemez bunu kimseler
Ben anladım seni süveyda
İremin sonu zaten gül bahçesi
Belki geri toprak olur bu çiçekler
Yetişecekken geldiler hatrıma
Sen olmasanda olurdu onlar benimle
Yitirdim cesaretimi bir anda
Döndüm geriye usulca
Kapıverdim beyaz gülleri süveyda
Oturdum yalnızlığımı paylaştığım çiçeklerle
Damla damla suyla kaplı çiçeklere
Katıldı gözlerimdeki yağmurlar da
Dönüş zamanı şimdi
Kurudu göz yaşlarım süveyda
Tüm suları sen götürdün kendinle
Çorak gözlerim kaldı bir geriye
Herşeyimi aldın götürdün sen
Bıraktın geriye bir gül ile bir beni..
Herşey bir rüyadan ibaretti süveyda
Çiçekler kaldı sadece senden
Birde çoraklaşmış bu gözlerim
Herşeyin yıktı ve geçti beni
Bir boşluk bıraktın büyükçe
Söyler dururum beyaz gördükçe..