Sylvia'yı Anlamak

"Çoğu zaman karşı duvarın üzerinde düşüncelere dalarım

Pembedir duvar, benekli. Öyle uzun zaman baktım ki ona

Kalbimin bir parçası olduğunu düşünüyorum. Fakat titriyor.

Yüzler ve karanlık ayırıyor bizi tekrar tekrar"

Sylvia Plath

Seni anlıyorum

Yansıdığın zamandan hüzün biriktiriyorum

Alnımın ortasındaki çatılmışlığa

Seni yaşıyorum Sylvia

Bir türlü buluşamadığım aksim

Çatlak bir aynadan kan sızdırıyor kırgınlığıma

Damarlarımda koşuyor panik ataklı çocuk

Şizofren bir sevdaya

Daha manik depresif halini yaşayamadan

Ayrılığın

Kendi hayatımı ön koltuktan absürd tiyatro izler gibi

Ağlarken izliyorum

Algılayamıyorum sylvia

Kimsenin beni anlamasını beklemediğim gibi

Ölüm bu gece ne yakın

Az önce saçlarını okşadım bir hastane odasında

Annemin yarım kalan hesabıydı

Benim tanrıya duam

Kaç kez bağışlar tanrı beni

Çocuklar yalan söyler mi Sylvia

Ben hiç yalan söylemedim

Affeder mi tanrı beni

Deşifre ettim

Ruhumu

Şiirler anlıyordu

Ve kapatıyordu algıda eksikliğimi

Sessiz ve sorgusuzca üstelik hüküm vermiyorlardı

Ne tuhaf hayat düştün mü?.Neren acıdı demez hiç

Hesabını veremediğin her yaranın

Tek ortak adıdır piç

Seni anlıyorum Sylvia

Kimsenin beni anlamadığını bilerek

Demir parmaklıkları ve taş duvarları arasında babil tımarhanesinin

Tanrının beni son kez affetmesini düşleyerek....