Taha/Ey İnsan

Ne çok duygu karışır belli belirsiz yerde

Gün doğmadan gecede hayat kapkara gelir

İçinde kopan fırtınalar vurur içten içede

Alır seni götürür umudun son kertede.

Bir damla sudan hayat çırpınırken içinde

Büyüyüp keder neşe olur sanki denizde.

Ne çok heyecan üretir ürkek bir serçe yürek,

Sıkmaya gelmez onu narin güzel bir çiçek.

Kim bilir bu yaratılanın inceden ayarları

Bir başka insan gelse kesilir mi ahları

Belki bir nebze olsun durulur fırtınalar

İki yürek bir atar sevgiden pınarlar.

Peki hayat anlamını çözer mi insanoğlu

Birbirini sevince tamam mı aklın, gönlün umudu.

Yok yok daha öteye yürümek için geldik

Sevgililer sevgilisi Allah için büyüdük.

Her insanın içinde bir ışık yanar söner

Kapkara gecelerde gökteki yıldız gibi

Yol gösteren Rabbi her an bilir hisseder

Vahiyle nurlanır gönül akıl sukuta erer.

Bu yol ki sevgiyle yürünülen bir yoldur

Azığında bitmeyen vahiy her zaman

Şeytanlar kol gezer korku verir kendince

Aç gözlerini ey insan Allah'ın bildirdiğince.

Bir zamane dervişi değilim ben

Öyle bir merhem ki bu yaraları iyiden

Gökten gelen vahiyle sürülür kalplere

Allah ile beraber ol her zaman

Bırakma şunu bil, seni seviyor yaradan.

(Ekim 2010 İstanbul)