Tanık

Arınma gölünün anlam avcısı,

Suyun aynasında vurur kendini;

Buğusu yağmurdur öz toprağına,

Dalda çiçek açmış bulur kendini...

Kokusu rüzgârla dosta ulaşır;

Yer demir, gök bakır devran dolaşır;

Sayılı nefese gaflet bulaşır,

Farkına varmadan solur kendini...

Yangınına körük olmayı seçer;

Eritir bahtını, varından geçer;

Aşk'ın ocağından mezâda düşer,

Benliğinden satın alır kendini.

Sırrın sicimine düğüm vurulmaz;

Ayna tutan söze karşı durulmaz;

Gönül tanığından zanlı sorulmaz,

O gerçek bilgeyse bilir kendini...

"..........; ........." :

- Suçun büyük eyy Şâir (! ..?) ,

ayağa kalk,

ve de kır kalemini !..