Tanrı Paradoksu

Kor kesilmiş bir direğe bağlanmışız

Ve yapraksız bir meşe ağacına

Ne çok yaşam var,tutunmaya gebe..

Tanrı’m

Bir yaşasak pahalıya mal olacağız

Ah kötüyüz!

Dünyayı yutmuşuz ..

Ölüm, bir iri sözcük değil henüz

Göz kapaklarımıza düştü ,kansız dişlerimiz

Adımlarımız ,cenaze alayı

Ağlamak insan işi..

Biz, ucuza ağlıyoruz

Ve dişlerimizde sabah

Derimizde gece

Korolardan gelen bir kuş

Bize acıyı ve sesi getirdi

Ağlamak insan işi...

Biz acının ortasında ıslık çalmayı öğrendik

Tanrı’m aramızda uzak iklimler

Biz ki bronz bildik yalnızlığımızı

Ne zaman Güneş batsa seni anarız

Aramızda dalgın ve ağır yüzler

Nereye baksak yolumuzu şaşırırız

Senin her yerde olma ihtimaline sarıldık

Öğrendik çamurlardan şiir yapmayı

Elllerimiz ilk defa güzel kirlenmişti

Biz ne zaman öleceğiz Tanrı’m

Ellerimizi bize bağışla!

Gör bak, ezgiler nasıl içre

İçip bitireceğiz aşkın şarabını

Bu bir sevme sanatı

Kaç gecemiz sular altında kaldı

Sonra gittik..

Çocuk olduk ve yine ağladık

Gülüş bir armağan gibi verilmez, dedi Tanrı

Birgün Tanrı ’ nın bize " iyi ki doğdunuz" dediğini düşündüm

İyi ama herkes eşit doğmaz ki

Olsun,

Mevzu pasta şuan

Dilek tutalım, hecelemeden

Küresel ısınma falan ..

Biz iyiyiz böyle

Tanrı’m

Tek dileğimiz var

Sen mutlu ol yeter!