Tanrının Yalnızlığı Bizim İçin Yarattığını Düşündüğüm Oluyor
romanlardaki aşk mağduru kadınlara senin ismini verdim,
aşkımdan ve aşktan mağdur kalmayasın diye
yaşadığın şehir bensiz, yaşadığım şehir sensiz
birbirinden ne kadar uzak olursa olsun
ruhlar kendi gecelerinin yıldızlarında elele tutuşuyorlar
sana sarılamayacağım uzaklık yok bana
baksana kalbim dönüp dönüp sana bakıyor
kalbimin sahibi sensin!
ne zaman elime bir kitap alsam
sayfalar kanat kanat olup
beni sana uçuruyor.
yazgı böyle bir şey!
ne çok şey yaşadım diyordum
yaşamadığımı sende gördüm
nar ağaçlarının gölgesinde
yanyana uzanmadan
yaşamak yaşamak mı?
kısacık bir hayatın upuzun öyküsüyüz biz
hayatlarımızın habersiz yaşadığımız zamanları ne çok
ve beraber yaşayacağımız hayat daha kısa
bunu ikimiz de biliyoruz.
birbirimize kendimizi ifade etme biçimimiz bu bizim
sadece sevmek
bu şekil sevmek
insanca sevmek
zamansız sevmek
ruhen sevmek
her gün ve her nefeste özleyerek sevmek
bir gün biraraya geleceğimizi söyleyen hayata inanarak sevmek
bizim yaptığımız bu
sadece sevmek.
hepsi bu kadar işte
birbirimize kendimizi ifade etme biçimimiz bu bizim.
sadece sevmek
yine de
bazen
tanrının
yalnızlığı bizim için yarattığını düşündüğüm oluyor