Tan Yeri

Kirpiklerimden süzülen hayat gözlerimin kabahati değildi aslında

İçime yalnızlık düştüğünde korktuğumu bilmiyordu kalbim

Nasıl ki aynaların suçu değilse suratlara düşen hüznü yansıtmak

Ruhumun kabahati yok

Bir bilinmezliğin içinden sırtımdaki yaralar taşıyor

Oysa seni ne kadar çok bekledim

Dokunduğun yerin ruhum olduğunu hissetseydin

Kelimelere bu kadar yüklenmezdin belki de

Şarkılar uzun bir hikayenin bitmek bilmeyen serüveni uzun süredir

Her notada ruhuma kadar inen bir ezgi

Koca bir hayatın önünde kapıları sonuna kadar açmayı bekliyor sayfa

Ve sayfada bekleyen sorular soluksuz virgüller derin noktalar var...

Başladığında bitmesinden bu kadar korktuğum içindir belki

Mutlu yolculuklarımın olamaması

Ya da yağmur bir çocuk kalbi kadar kırılgandır uzun süredir

Bir filmin yahut bir kitabın eşi benzeri gerçekte olamayacak kadar hayal

Bir o kadar içimde büyüttüğüm koca bir gerçek gibi somut

Baharın uzun süredir adı dilimin ucunda

Sebebi olmayan ama bir türlü sonu gelmeyen göçebe bir vuslat özlemi

Gün ağarmayı bu kadar istekle bekledğinde

Adı konmalı artık tan yerinin...