Tapınaklar Oyarım Bir Bakışına

Sana saklanmış varoluş derlemelerinde

Bir görsen içimin yitik ve antik zehrini

Dolunaydan sarkan gözlerinin demiyle

Sen silsen dudağımdaki aşk köpüğünü

Maviye sürgün olurdu ömür düşlerin

Rüzgârın kımıltısına direnirdi bedenin.

Tedirgin düşünüşlerinin buruk rahlesinde

Savur içimin yüzyıllık çürük buğdaylarını

Tapınaklar oyarım bir bakışına ben yar

Yenilenmiş baharlar ısmarlarım cemrelere

Bir yanım yaslansın gülüm ay gözlerine

Suya ve toprağa ekerim seni imge imge.

Sensizliğe konan bakışlarımın özlemleriyle

Gülücük demetlemişsin, yüreğin hep güldür

Geceyi gösterince saatler gözyaşı tek renktir

Tükenen sevgilerin sermayesi hep bekleyiştir

Sesin yeter örselenen yüreğime, sevda tektir

Dokunuşlarının olmadığı bu yaşam, bil çiledir.

Zamana dair iç çekişlerin küskün darağacında

Bulutlar kavuşma mevsimlerini çağırmakta yar

Sokul içime, göstersin üşümüş düşlerimi aynalar

Sarmaşıklar gibi ağayım göğüne, bitsin ayrılıklar

Uzan koynuma, kehanetin şifresini versin tanrılar

Sana kurduğum bahçede ölmeye razıyım bu bahar.

Şiirin Hikayesi

Düşlerin mızrabıyla vurulunca gönlümüzün kapısı bir sevgilinin uzaklardaki nefesine tutunur sesimiz ve aşk olur akar, sessiz sessiz. Yokluğun şakaklarına sokulan her korku kendini paralayan bir yalnızlık senfonisidir aslında, bir bekleyişin koridorlarında yudumlanır şiir, olmasa da demsiz...