Tarih ve Tekerrür

''ben seni severken

yedi katı cennet olurdu yeryüzünün

kadınlar

gözleri incir reçeli tadında

çocuklar doğururdu

sağ kasığından Tanrı'nın''

hafif meşrep bir sancı otururken şakağımın altına

koparıp atasım geliyor parmaklarımı

sen

çakılıp kalıyorsun ya böyle zamanlı zamansız

paslı bir kurşun gibi aklımın aynalarına

her yanı

can kırığı doluyor gözlerimin

zaman

endamlı bir kederle yarışıyor

bukle bukle hüzün akıyor saçlarından

ve

tırnaklarının arasından

ölü şehirlerin toprağı dökülüyor

ceset kokuyor avuçlarım

topuklarımı deşiyor

yarım kalmış şiirlerin gözyaşları

irin akıyor kelimelerinden

cümleler

cüzzam

bulaşıcı bir ağrı oluyorum okudukça

ve kan

ve kir

ve kin

dokuyorum

'ben seni severken

en çok

bu şehre yağmur yağardı

ve en çok

bu şehre doğardı güneş'