Tatlı Bela

BİLSEYDİK

yüreğin

yalnızlığın esaretine

böyle yerleşeceğini...

Gözlerin

başka sevdalıyı

görmesin diye

kelepçelerle vurulacağını...

OLDU İŞTE

Haykırabilse kalemimiz

gündüzün esaretine

susturabilse yüreğimiz

gecenin seranatına

GAYRİ ne fark eder ki

anlatsak da derdimizi

nafile !

Biz değil miydik

dudakları ihtirasla öpen

sözleri samimiyetle yudumlayan

düşünceleri saygıda şereflendiren...

ANLAMALIYDIK

büyük bir pencereyle

aydınlanan yüreğin odasında

bir /incelik sergisi /olacakmış

yaşanacaklara

haykırırken sesimiz!...

OLSUN YİNEDE

Şenlenelim yeniden çocuklar gibi

Şımaralım yeniden içimizden geldiği gibi

Yasaklara gebesiz

Yarınlara umutla...

KATLANIRIZ ELBET

İçimizdeki suskun yalnızlık

hangi mısralara sığdırılabilir ki

sözlerimiz tesellimiz iken!

Yalanı bilmeyiz,

işimiz olmaz onunla.

TATLI BELANIN

tiryakisi olmuşsak ?

çaresi elbette

/ SEVERKEN SEVEBİLMEK/