Tayga

ölümlerden soyunur ağaçlar

yosun tutar düşüncemi

yaslanmak iyi görülmez;

insana

ağaca

sabit bir fikre

bir esir gibi

ceset gibi atarım

pörsümüşlüğü

yeniye kucak açar tayga

şehirleri duman sarar

göremem yolumu

gitme demek oturur içime

yüreğimle yoklarım gecede;

elde kalanları

belki yıldızları sayarım

matematiği düşük olur yasların

saymak istemezsin

esasında

kal gelir mevsimlere

buzlanır sevmek

zaman eritmez hiçbir şeyi

düşler sokağı sabahı ister

bilse geceyi çekmekte yüreği

uykulara tutturur düşlerini

yazmak kolay mı sanıyorsun

kederini kundaklar gibi

kör olasıca kuşlar susmuyor 

ben sussam da

sancıyor tayga

bir filiz doğdu doğacak

yosunlu yanımı arıyor pusulam

göçmen kuşlar kuzeyi gösteriyor

ninnileri salıyorum

büyümelisin ey

ey sevdam

bahar uyanmadan