Tek Başına / III

Bugün kuşkularınızda bir kez daha boğuldum

Değişen mevsim miydi on üç ağustostan bu yana

Yoksa daha mı suskundu söyleyemedikleriniz

Elimi uzatınca son bir umut kırıntısı düstü gözbebeğime

Şimdi yasamak öyle ağır ki bu kargaşada

Yine de gururumu sevdanın önceliğine dilimledim

Dudağınızın ucunda kıvranırken hasret

Ben şair yanımı usul usul intihara sürükledim

Acemi martılar gibi çarpıyorum duvarlarınıza

Bir yanınıza aşk taşırken kanatlarım

Diğerine unutulmuşluğumu serpiyorum

Ben hiç bu kadar sevmedim ki hayatı

Yarın ne olacak

Biliyorum cevaplarınızı artık ve kim diye sormuyorum

Biliyorum gözlerim cebinizde uyuyacak

Ve her üşüdügünüzde sıcak bir anıya dönüşeceğim

Hatırlar mısın sevdiğim

Bir gün ansızın akasya beyazım demiştin

Parmaklarına söz geçirememiştin

Ey sevgili şiir!

Aşklar, yalanlar, kapılar ve ağaçlar

Gitmek nereye kadar,

Kalmak neyin çabası canımın yoldaşı....

Kaldıkça azalıyorsam ve acıtıyorsam yaranızı

Ruhum kilitleniyorsa vefasız avuçlarınızda,

Anlaşılmazım koparılmış uçurtma çocuklarıma

Ve delice çeker giderim serumlarımı tek başına...