Tek Yalnız

hızlanır mı ölüm

gölgeler koşar mı gene peşinden

korkularımın

deniz kıyısına dalar da geçmişi özlemek

unutur mu geleceğini tamam yokluğun...

bulutların arasından sıyrılır gibisin

bazen

sorularla işte

bütün kentleri aylakça dolaşmanın teridir

seni anmanın acımsı tadı

karga tulumba götürülmektir

saygısız bir yağmurda kendine mahkumluğa...

ve üzülüyorum

bütün unutulmuş bakışlar adına

çocukluk arabalarında kalan

meraklı aldanışlara...

uzağı yakına döndürmektir

bir şiiri boşluğa bırakmak

kesik kesik zamanlarla bütünlenir dram

kuşlarla gömülür düşler siyaha

ufuk çizgisi ayklar altında kalır

o körlükte

keş bir özgürlükte

ölüme tutsak kalır zaman

anlarsın o zaman

zamanı belki...

çöl çığlığım

en yalın yıldız sayışım

yalnızlık alışkanlığım

ve alışkanlığımın

tek yalnızlığı...