Tekbir-i Aşk

Gözler mi yazılır satırlara, satırlar mı ağlar hayata?

Yalan dünyanın tüm kahpeliğine ve tüm kirlenmişliğine inat;

Şehirde açan nadir bir çiçeğin, dik duruşuydu aşk.

Kıymetler gözardı edilir,

Şehir çöl olur,

Çiçek bir yaprağını döker...

Adının gizemine layık hala ayakta...

Anlamsız bir sevdanın, anlam dolu yürek yakışıydı aşk

Narin kalbinin kırılışı

Umursanma mesafesinin çok dışında olan bir güzelin,

Gözyaşından ibaretti...

Adı çiçek'ti....

Çölün orta yerinde suya hasret hasret görünen

Oysa sedece bir yaprağını döken...

Öyle güzel güler ki çiçek;

Kendi bile bilmez nasıl güldüğünü

Bilmez ne dünyalar titrettiğini çok ötelerde...

Öyle güzel bakar ki çiçek;

Deler bakışları çölü, dağı, taşı, toprağı

Bir kahve falının sahteliğinden uzak...

Öyle güzel susar ki çiçek;

Bir yudum su deyince

Hicabından sema utanır

Yağdırır yağmur meleklerini

Ve gök gürlerken yalan sevdalara

Çiçek sadece susar...

Gözler mi yazılır satırlara, satırlar mı ağlar hayata?

Taşlaşmış yürekler yerlere zincirli küfrederken hayata,

Bir kelebeğin kanat çırparak uzaklara gidişiydi aşk...

Kısa ama özgür yolculuğunun ardına, rengarenk kalışıydı can verirken bile...

Öyle masumdu ki çiçek;

Kar tanesi yalnızlığıyla inerken gökten

Kanatsız meleğin sevgiye bürünmüş haliydi...

Öyle güzel sever ki çiçek;

Ürküterek ayrılık denizini

Aşk'ın otağından yönetir sevda ülkesini...

Gözlerini hapseder tek bir çehreye

Gönlünde Tekbir-i Aşk

Sözleri tutuklu...

Öyle güzel ki çiçek;

Çirkin dünyanın seyre değer tek rengi gibi

Diğer çiçekler solup dökerken yapraklarını...

Gözler mi yazılır satırlara, satırlar mı ağlar hayata?

Ümit tufanına kapılmış şair bir gönlün

Şiir deryasında boğulmasıydı aşk...

Söylenmemiş sözlerin kalbe hapsolması

Ve hiçbir zaman söylenememesiydi...