Temenniden Şüphe Duyulmaz
Tılsımlanan yüreklerin
Sevmenin ardını getiremeden
Yarım kalışlarıyla
Acı duyar insan!
Veranda da tenime değmekte olan
Rüzgâr bile savuramaz düşüncelerimi!
Islanır bedenimin çiselenen yağmur altında,
Zikre tutulur dilim,
Burnuma mis gibi toprak kokusu dolar,
Sallanıverir sandalyem,
Pervane gibi dalar hayallere aklım!
Gökyüzünde güneşle birlikte
Çıkar gökkuşağı tebessüm eder!
Gözlerimin önünden bir çift güvercin geçer gider!
Bir ben yuvamı terk edemem gidemem uzaklara,
Cesaretsizlikten değil de aileme bağlılıktandır sebebi!
Umut aşılar
Esen rüzgâr, yağan yağmur, yakan güneş!
Bu dünyada kimse kalmayacak
Nedendir bu kadar sevilmesi anlayamam hiç!
Çarkları çevirip gözleri açılsa insanoğlunun
Görseler asıl güzelliğin
Fesatlıktan, yalandan, kalp kırmadan
Uzak durularak olduğunu
O zaman yaşamdan tat alacaklar!
Hiç bu temennilerden şüphe duyulur mu?