Temenniden Şüphe Duyulmaz

Tılsımlanan yüreklerin

Sevmenin ardını getiremeden

Yarım kalışlarıyla

Acı duyar insan!

Veranda da tenime değmekte olan

Rüzgâr bile savuramaz düşüncelerimi!

Islanır bedenimin çiselenen yağmur altında,

Zikre tutulur dilim,

Burnuma mis gibi toprak kokusu dolar,

Sallanıverir sandalyem,

Pervane gibi dalar hayallere aklım!

Gökyüzünde güneşle birlikte

Çıkar gökkuşağı tebessüm eder!

Gözlerimin önünden bir çift güvercin geçer gider!

Bir ben yuvamı terk edemem gidemem uzaklara,

Cesaretsizlikten değil de aileme bağlılıktandır sebebi!

Umut aşılar

Esen rüzgâr, yağan yağmur, yakan güneş!

Bu dünyada kimse kalmayacak

Nedendir bu kadar sevilmesi anlayamam hiç!

Çarkları çevirip gözleri açılsa insanoğlunun

Görseler asıl güzelliğin

Fesatlıktan, yalandan, kalp kırmadan

Uzak durularak olduğunu

O zaman yaşamdan tat alacaklar!

Hiç bu temennilerden şüphe duyulur mu?