Tene Değil, Yüreğe Dokunmalı İnsan

Ben istemesemde severim rüzgarları

Dağ gibidir yüreğim derken;

Zamanı gelmiş ki ben gözlerine esir

düştüm..

Şimdi

Sen gözlerime istersen ışıksın, istersen

demirden perde

her gün biraz daha yanaşıyorum adım

adım nefesine...

Suretin önünde asırlaca bekleyeceğim

Üflediğinde sönecek bir mum aleviyim

Görmüş olduğun bütün yıldızlar senin

Yalnız sana mahsus geceyim

Sabah boynumu vurabilecek hecesin

Savurabileceğin külüm...

Ya da kalbine iliştireceğin savunmasız

bir gülüm

Bu apaçık kuşkuya mahal yoktur

Aşkı sorgulayan soruyla başlıyor sevdanla

imtihanım

Suya üfler gibi yazıyorum adını sayfalara

Susunca herşey söz oluyor

Velhasıl

Tene değil, önce yüreğe dokunmalı insan