Tenhalaştı Acılarım

Uzadıkça geceler tenhalaştı yüreğim

Gündüzler kısaldıkça yarım kadı dileklerim

Her acı kendi darağacını kurdu içimde

İlerledikçe adımlarım idam sehpasına

Ardımda bıraktığım koskoca bir ormandı

Meğer her ağacın dalından bir ip sarkmış

Ben yürüdükçe boynuma dolanmakta

Bende bütün ormanımı yaktım bir kibritte

Sonrada yüreğime papatyalar ektim

Aralarına güller iliştirdim

Belki papatyalar kurur hazan gelince

Goncalarıma dokunurken ellerim kesilir

Ama ardında bana kalan öyle bir bahar olur ki

Mis kokulu sevdalardan geçilmez olur