Tentürdiyot Kokulu Lacivert Son

I

Ben ne zaman sana içsem

Evet, ne zaman sana içsem ben

Sıkıntı basar cümle coğrafyayı

Şu kanlı senaryonun bakire figüranı gibiyken sadakat

İnsanlığın öylesine uçurum kenarında durması gayet rasyonel olabilir.

Benim sana yazdıklarım da biraz sansasyonel kaçabilir

Fakat şiirsiz içilmiyor bu aslan zehri.

II

Ben ne zaman içip içip sana küfretsem kirpiklerimle

Bacakları kopmuş beygirler koşuşuyor kapımın önünde

Her şey gözlerinin beynimi becerdiği an gibi.

Evet, sen geçip giderken aklımın en işlek yerlerinden

Omzumdan düşürdüm bahar çiçeklerini

Boynumdaki kelebekleri boğup astım yağmurlara

Sen geçip giderken gönül şehrimden

Mevsimler kana bulansın diye

Saçlarına bağladım bileklerimi.

III

Ben ne zaman annemi unutup seni düşünsem

Uykum ürkekleşir, uykum korkak bir serçe gibi kaçar geceden

Bir yan etki gibi, patlar her çocuğun dudağındaki mutluluk mayınları

İçimdeki boşluğa düşer yüzüme giden sıfatlar

Göğsümün sol yanı kanamaya başlar

Kanamak izafiyet taşır, öylesine sonsuz

IV

Bilmediğim bir duygunun ayak ucunda, sana düzenli olarak şiirler yazıyorum

Oysa yazmak, bilindik bir kainatın, bilindik bir gezegeninin, bilindik soğuk bir banyosunda eylemleşmesi gereken bir intihar şeklidir.

V

Şimdi ağlamak denilen hamallığın verdiği acıyla

Sana ellerimle yazabildiğim bu ilk ve son şiirin

Koyu kırmızısında, kirlenişini izliyorum

Kirleniyorsun, bir fahişe kadar itici

Gidiyorsun, gitmelisin

VI

Git.