Tenzede

yalnızlık çılgın bir nehir gibi

sensizliği çağlar

tehditkar

vurgun yerken

kan/ının sıcağı sarar yüreğimi

kalabalıklaşır kan/ı ruhumun

suretinin mevhumun da bile

sevaptır dudağın

gözyaşımın değdiği yanağıma

sensiz

sessiz, oda/m

ne çare, çık gel

satırları doldurmuyor mürekkep

dizeler öksüz

sensiz

sükut, şiir

yürüdüğün yerde çiçekler açar/da

bu çorak niye

sensiz

sadasız, şehir

ne olur, düş yollarıma

karlar erisin

yıldızlar aydınlatsın gecelerimi

tuvaller sıraya girsin

seni çizerken fecr-i gökyüzüme

ne çare, çık gel

çok zaman geçti