Terkedilmişler Evi (1)

Küçük bir tebessüm, ne zamandır görmediği

Güllerin arasından süzülüp gelmişti

Rüyalarının içinden

Güllerin kokusuyla uyandırmıştı onu

Şöyle bir süzdü, göz ucuyla

Geceden kalma bardağı ilişti gözüne

Ne zamandır, rakı koyar olmuştu çay bardağına

Geçip giden yıllar mezesiydi belliki

Yanaklarındaki kırışıklığa bakılırsa

Daha gün ağarmaya yeni başlamıştı

Hiç isteksiz arandı durdu

Yıllardır ona yuvalık eden

Şu terkedilmişler evinde

Yalnızlığıydı maalesef

Yine gördüğü

Biraz, dinlenir gibi yaptı kendince

Bir süredir kıvrandığı yatağında

Ne kadar uzun süreli kalsa, ağrıyordu bir yerleri

Uyumayı severdi eskiden

Ama şimdilerde

Sanki kıskanır gibi

Dürtüyordu yatağı bir yerlerini

Erken yatıp, erken kalkmak

Başına bela olmuştu

İstemeye istemeye doğruldu yerinden

İşte yine başlamıştı

Çarkına tükürdüğü yaşam

Bir günle daha merhabalaştı

İç çekip derinden

?'Sabahın ayazı usulca yokluyordu tenini

Hafif hafif titreyerek kovdu üzerinden''

Ellerini ve yüzünü yıkadı

Eski ve ne zamandır yakın dostu çeşmesinden

Arada hınzırlık yapıp birkaç yudum suyundan da içti

Sonra yöneldi, ayaklarını sürüyerek mutfağa

Çaydanlığı doldururken

Bir başka tebessüm geliverdi gözlerinin önüne

Eşi ne zamandır uğramaz olmuştu

Ve ihmal etmişti bir o kadarda

Şu kirli pasaklı haline aldırış etmezdi de

Canı sıkılıyordu

Çayını tek başına yudumlarken

?'Parçalanmış dünden kalma

Ve hafif kuru ekmeği

Peyniri arasına koyup ne çok severdi yemeyi''

Yağı olmasa da sürecek, dert etmiyordu

Hayat ona yaşamasını öğrettiği gibi

Öğretmişti de, az ya da çokla yetinmeyi

Şükretmeyi de severdi,

Tanrıya her daim yakın olmalıydı insan

Ama nedense yaşlılıkta, aklına geleni

Gençliğinde tutmazdı başında

Ve o hoyratça günleri

Şimdi özlüyordu yavaşça

Hiç anlamamıştı hayatı boyunca

Ve sanki hiç yaramamıştı sabah kahvaltıları

Sanki göstermelik diye koyuyorlardı

Çayın yanına ötekilerini

Çünkü ne kadar yese hissetmezdi doyduğunu

Fakat ne zaman çayını içse, ısıtırdı içini

İçini ısıtan çay

Karnını doyurmayan kahvaltı

Biri bizimle dalga geçiyor ya diyerek

Garip düşüncelerde kalktı masadan,

Şimdi hanım yok ya, o olsaydı

Bulurdu aklınca bir şeyler

Her şeye verecek cevabı vardı onun

Tatlı diliyle

Kurumaya yüz tutmuş elleriyle

Şöyle bir düzeltti her yeri

Anılarının eşliğinde

Pantolonunu geçirdi üzerine

Gömleğini, kazağını

Bu sıkıcı işleri hallettikten sonra

Kapıya yöneldi

Ayakkabılarını giydi

Topukları, ne zamandır örselenen

Hava soğuk olsa da tertemizdi

Yanından geçenler,

Birkaç araba

Özellikle fırıncılar

Telaşlı telaşlı,

Bakkallara, marketlere uğruyorlardı birer, birer

Gazetelerin atıldığını duyuyordu

Mavi marketin önünden geçerken

Selamlaştılar

Sabah mahmurluğu gitmeye başlamıştı üzerinden

Ama ne zaman geçse

İçini burkan bir şeyler buluyordu

Yıllarını çürüttüğü caddelerden

Halk ekmek büfesinden ekmeğini alıp

Yine yürümeye başladı

Az önce geçtiği yerlerden

Mavi marketten gazetesini alıp

Evinin yolunu tuttu

Ziline bastı hafifçe

?'Bir süre bekledi

Bir ses''

Ayak seslerini

Telaşlı telaşlı, kapıya yönelen

Hiç gelmese de kapıyı açan

Yinede beklerdi

Saygısıydı onun eşine

O gittiğinden beri

Kapıyı açmasını beklemek

Sanki hayata tutunuşuydu

Özlem ve anılar

Yüreğinden hafifçe süzülürken

Açacağı yok bunun diyerek

Anahtarını sürdü, sürgüye

Adım atarken fark etti;

Ayak izleri,

Gitmemişti daha

Halının üzerinden

Güne böyle başlamıştı

Akşama kadar günlük oyalanmalarıyla

Vaktini avuttu

Biraz kitap okuyarak

Kâh, aklına ne eserse söyleyerek

Günbatımını izledi mahzun mahzun

Arada bir şeyler atıştırarak

Ve akşam olduğunda

Masasına yöneldi

Sanki bütün dertler ve anıları

Misafir etmişti

Şu terkedilmişler evinde

Bir gün daha, biterken.

Tüm sızmışlığı ruhunda

Onu da kaybetmişti,

Mazisiyle birlikte

Yatacak bir yer ararken,