Teyemmümde Dağılır Kuruyan Yunaklarım
Vakit henüz erken
Şimdi eşref saatindeyken kınalı parmaklarım,
Tetiği çekmez, sükuneti tutan ellerim.
Ve çıldırırken ıssızlığımda
İspiyonlar beni sana.
Bakışlarımda parçalanan kaygan yosunlarım.
Ve çınlatırken sığlarımı,
Yüreğimde mest olur, çirkin gülüşlü ölgün düşlerim.
Ağıtlar yakarım,
Islanırken kirpiklerim,
Şimdi, mütamadiyen ağlar riyasız
Her dem yüreğimde, sızlarken yaralarım
Bilsen nasıl...
Nasıl közlerinde yanarım.
Tuzlanırken haleleri
Kızıla döner maviden derinlerimin.
Ve şiirle dağlanırken sol yanım
Yitik ömürlere terkeder beni, azapkar hislerin.
Söyle... Söyle hadi...
Daha kaç kez ölmem gerek.
Hadi çek al kınından,
Vur hadi celladım!..
Yüreğimin şah damarına vur hançerini...
Ve tüm SEN' li yerlerine.
Seni seviyorum derken-li nidalarımda
Son kez öldürken,
Katilim sen oldun, celladın bıçağında.
Ve yıkanamaz şimdi kanım,
Teyemmümlerinde dağılırken, kuruyan yunaklarım.
ZEVAL--23.09.2010